تبليغاتX
Persian Poem


Persian Poem

قسم به چشمان آبی خدا

پیش از آن که واپسین نفس را برآرم 

پیش از آن که  پرده  فرو افتد

پیش از پژمردن آخرین گل

بر آنم که زندگی کنم

بر آنم که عشق بورزم

بر آنم که باشم

در این جهان ظلمانی

در این روزگار سرشار از فجایع

در این دنیای پر از کینه

نزد کسانی که نیازمند منند

کسانی که ستایش انگیزند

تا در یابم ، شگفتی کنم ، باز شناسم

که میتوانم باشم

که میخواهم باشم

تا روزها بی ثمر نماند

هنگامی که میخندم

هنگامی که می گریم

هنگامی که لب فرو می بندم

در سفرم ، به سوی خود ، به سوی خدا

که راهی است نا شناخته....

 

                                                                        احمد شاملو  

                                                                                                           

نوشته شده در یکشنبه دوازدهم مهر 1388ساعت 18:12 توسط سپهر|

 

از تموم دنیا و دار و ندارش

شونه هاتو کم دارم ، برای بارش

زخمی ، خنجر زهرآگین یــــــــــــــار

تو که تازه اومدی ، تنها نذارم

به چشام خوب خیره شو ، ببین چه پیرن

منو دریاب خوب من ، دارم میمیرم

دیگه حتی نایی نیست ، برای خوندن

خیلی وقته ، تو سکوت غـــــــــــــــم اسیرم

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم مرداد 1388ساعت 13:21 توسط سپهر| |

دل گمراه من چه خواهد کرد
با بهاری که می رسد از راه ؟
با نیازی که رنگ می گیرد
در تن شاخه های خشک و سیاه ؟
دل من چه خواهد کرد
با نسیمی که میتراود از آن
بوی عشق کبوتر وحشی
نفس عطر های سر گردان
لب من از ترانه میسوزد
سینه ام عاشقانه می سوزد
پوستم می شکافد از هیجان
پیکرم از جوانه می سوزد

                                                                                                                 

 ((فکر کنم یکی از بهترین مطالب این بلاگ باشه این پست ، به خاطر اینکه از طرف یکی از عزیزترین و بهترین دوستام فرستاده شده ))

نوشته شده در پنجشنبه پانزدهم مرداد 1388ساعت 16:23 توسط سپهر| |

من

پری کوچک غمگینی را

می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد

و دلش رادر یک نی لبک چوبی

می نوازد آرام، آرام

پری کوچک غمگینی

که شب از یک بوسه می میرد

و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد

                                                               (یادش گرامی)

                                                               

نوشته شده در پنجشنبه یکم مرداد 1388ساعت 19:55 توسط سپهر| |

وقتی ناله های خرد شدنت زیر پای عابران نوای دل انگیز شد، چه فرق می کند برگ سبز کدام درخت بودی؟

 درخت از برگ خسته می شود، پاییز بهانه است.

نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387ساعت 16:12 توسط سپهر| |

روز اول گل سرخی برام آوردی و گفتی : برای همیشه دوست دارم .روز دوم گل زردی آوردی و گفتی دوست ندارم روز سوم گل سفیدی برام آوردی وسر قبرم گذاشتی وگفتی منو ببخش ! اون فقط یه شوخی بود..

نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم تیر 1387ساعت 16:26 توسط سپهر| |

وبراي تو ماندن و به پاي تو مردن و به عشق تو سوختن
و چه تلخ وغم انگيز است دور از تو بودن
براي تو گريستن و به عشق و دنياي تو نرسيدن
اي کاش مي دانستي بدون تو مرگ گواراترين زندگي است
بدون تو و به دور از دستهاي مهربانت زندگي چه تلخ و ناشکيباست
اي کاش مي دانستي مرز خواستن کجاست
و اي کاش مي ديدي قلبي را که فقط براي تو مي تپد
حرفها را گاه نمي توان گفت
من لحظه هاي با تو بودن را با اشکهايم تداعي ميکنم
وعطر نفسهاي تورا در بند بند وجودم مي بلعم.

                                                                                                                                          زمستان۱۳۸۶

نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم بهمن 1386ساعت 13:50 توسط سپهر| |

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

هرکس تغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته بر جاست.

 

 

 

نوشته شده در شنبه نوزدهم آبان 1386ساعت 15:38 توسط سپهر|

پشت این کوه بلند
لب دریای کبود
دختری بود که من
سخت می خواستمش
 و تو گویی که گالی
آفریده شده بود
که منش دوست بدارم پر شور
و مرا دوست یدارد شیرین ...
 و شما می دانید
آه ای اخترکان خاموش
که چه خوشدل بودیم
من و او مست شکر خواب امید
و چه خوشبختی پک
در نگاه من و او می خندید ...
وینک ای دخترکان غماز
گر نه لالید و نه گنگ
بگشایید زبان
و بگویید که از این بهتان چون شد این چشمه غبار آلوده
و میان من و او اینک این درشت بزرگ اینک این راه دراز
اینک این کوه باند ...

                                                                                                         «هوشنگ ابتهاج»

نوشته شده در جمعه سی ام شهریور 1386ساعت 0:7 توسط سپهر|

توی ساحل ،روی شن ها                      یه نفر نشسته تنها

عاشقی با چشم گریون                        چشم هاشو بسته به دنیا

تو چشاش حلقه اشک                          تونگاش یک دنیا رویا

نشسته چشم به راه                            تا بیاد عشقش ز دریا

عاشقی که تنها باشه                           توی دنیا نمیمونه

دل عاشق و شکستن                          شده کار این زمونه

                         امان و صد امان از این

                                 زمونه

 

نوشته شده در سه شنبه ششم شهریور 1386ساعت 13:6 توسط سپهر| |


Design By : Night Skin